Urine albumine
Gezonde, goed functionerende, nieren zorgen ervoor dat er geen eiwit met de urine verloren gaat. Verschillende ziektes kunnen er echter toe leiden dat een abnormale lekkage van eiwit door de nieren plaatsvindt. Dit eiwit heet albumine. Als de nieren verder worden aangetast leidt dit op termijn tot een hoge bloeddruk en geleidelijk tot een volledig verlies van de nierfunctie.

De eerste tekenen van aantasting van de nieren zijn kleine hoeveelheden eiwit in de urine. Het gaat hierbij om uiterst geringe hoeveelheden albumine; slechts milligrammen per dag. Dit noemt men ‘micro-albuminurie’.

In het tweede stadium van nierbeschadiging neemt het verlies van eiwit in de urine verder toe. Zodra deze fase is aangebroken, zal de bloeddruk geleidelijk gaan stijgen. Daarnaast zal de functie van de nieren langzaam maar zeker afnemen tot de functie volledig verloren is gegaan. Uiteindelijk moet dan worden overgegaan tot niervervangende therapie (dialyse). Mensen met een grote kans op ernstige nierproblemen kunnen door controle op ‘micro-albuminurie’ worden opgespoord.

‘Micro-albuminurie’ kan het best worden vastgesteld in de ochtendurine, die direct na het opstaan wordt geproduceerd. Omdat dit in de regel de meest geconcentreerde urine is, is de kans hierin een ‘micro-albuminurie’ vast te stellen het grootst. In sommige gevallen dienen patiënten gedurende 24 uur urine te verzamelen. In deze urine kan het eiwitverlies worden bepaald. Het verzamelen van urine over een gehele dag van 24 uur is exacter; het vergt echter behoorlijk wat nauwkeurigheid en veroorzaakt ongemak door het transport van de urineflessen.